Sene 1989. Henüz 7 yaşındayım. Hayal meyal olsa da hatırlayabiliyorum o meşhur maçı. Tıpkı maçı izlediğim eski evimizi yani doğduğum yeri güç bela anımsayabildiğim gibi. O maçta atılmış bu golü unutmam ise mümkün değil.
Babamla oturma odasında izliyorduk maçı. İlk yarı bittiğinde 3-0 öndeydi Galatasaray. İkinci yarının başında Aykut ceza alanının sol çaprazından, neredeyse sıfırdan topu asınca ağlara, zıplamıştım havalara. Babamın sakin ve karamsar bir tavırla ‘ne seviniyorsun 3-1 oldu ’ deyişi bugün hala aklımda. Sonraki golde ne konuştuğumuz siliniverse de aklımdan, son golde spikerin ‘işte gol, işte futbol’ nidaları eşliğinde hoplamıştım babamın üstüne.
Hala beraber izliyoruz Fenerbahçe maçlarını. O hala sakin..Ben hala coşkulu.. Her ikimizde çubuklu forma tutkunu...
Babamla oturma odasında izliyorduk maçı. İlk yarı bittiğinde 3-0 öndeydi Galatasaray. İkinci yarının başında Aykut ceza alanının sol çaprazından, neredeyse sıfırdan topu asınca ağlara, zıplamıştım havalara. Babamın sakin ve karamsar bir tavırla ‘ne seviniyorsun 3-1 oldu ’ deyişi bugün hala aklımda. Sonraki golde ne konuştuğumuz siliniverse de aklımdan, son golde spikerin ‘işte gol, işte futbol’ nidaları eşliğinde hoplamıştım babamın üstüne.
Hala beraber izliyoruz Fenerbahçe maçlarını. O hala sakin..Ben hala coşkulu.. Her ikimizde çubuklu forma tutkunu...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder